Vakantiebestemmingen aan de Costa de Valencia

De Costa de Valencia omvat de kuststrook rond de gelijknamige stad, de derde stad van Spanje. Hier botst een moderne metropool direct tegen de Middellandse Zee aan: vanuit het oude centrum fiets je in een kwartier naar breed zandstrand. De kust loopt van de havens en stadstranden in het noorden tot het beschermde natuurgebied Albufera in het zuiden. Valencia is al eeuwen een havenstad met een sterke maritieme traditie, van de zijdehandel in de vijftiende eeuw tot het futuristische cultuurcomplex Ciudad de las Artes y las Ciencias dat het silhouet vandaag bepaalt. Toeristisch staat deze kust opvallend minder in de schijnwerpers dan de Costa del Azahar in het noorden en de Costa Blanca in het zuiden, en dat merk je: minder hoogbouw, minder pakketreizigers, meer Valencianen op het strand.

Karakter en landschap

De kustlijn rond Valencia is vlak en zanderig, heel anders dan de rotskusten verderop in Catalonië of Andalusië. Brede stranden lopen geleidelijk af in helder, ondiep water, prima om met kinderen te zwemmen. De stadstranden Malvarrosa en Patacona zijn elk ruim een kilometer lang en worden gescheiden door een boulevard vol restaurants en terrasjes. Achter de Malvarrosa ligt El Cabanyal, een voormalige vissersbuurt die nu deel uitmaakt van de stad. De lage huizen dragen geometrische tegelfaçades in blauw, groen en oker, een typische negentiende-eeuwse stijl die je nergens anders in Spanje op deze schaal terugziet. Hier vind je ook enkele van de beste paella-adressen van de stad, restaurants waar generaties dezelfde recepten doorgeven.

Een paar kilometer ten zuiden van de stad verandert het landschap volledig. Het Parc Natural de l’Albufera beschermt een zoetwaterlagune van ruim 2.100 hectare, omringd door rijstvelden tot aan de horizon. Hier ontstond de paella valenciana, oorspronkelijk een boerenmaaltijd uit deze velden met kip, konijn, witte en groene bonen en soms slakken. Een gerecht van wat er om de boerderij liep en groeide, dus. De smalle zandstrook van El Saler scheidt het meer van de zee en bewaart een van de mooiste duinlandschappen van de Spaanse oostkust. Door de oude bedding van de Turia, die na de catastrofale overstroming van 1957 om de stad heen werd geleid, loopt tegenwoordig het Jardín del Turia. Dit park van negen kilometer slingert dwars door Valencia, van het biopark in het westen tot de Ciudad de las Artes y las Ciencias in het oosten.

Klimaat en beste reistijd

Valencia heeft een Mediterraan klimaat met meer dan 300 zonnige dagen per jaar. De zomers zijn heet (30-34°C) maar worden ’s middags getemperd door een zeebries die vrij betrouwbaar opsteekt. Winters zijn zacht: overdag zelden onder de 12-15°C, met veel zon. Het voorjaar is wat mij betreft het prettigst om de stad en kust te verkennen. In maart valt Las Fallas, het vuurfeest waarbij gigantische papier-machéfiguren in brand gaan, een UNESCO-erfgoedtraditie die de stad vijf dagen lang volledig kantelt. April en mei brengen temperaturen rond 20-24°C en rustige stranden. De herfst is mild, maar kent een regenrisico: de beruchte gota fría kan in september en oktober hevige stortbuien geven. Die buien zijn intens, vaak kort, en kunnen straten in een uur onder water zetten.

Bezienswaardigheden en activiteiten

Het Parc Natural de l’Albufera verdient minstens een halve dag. Vanuit het dorpje El Palmar vertrekken platte bootjes voor een rondje over het meer, en daar zitten ook de restaurants die de paella nog op houtvuur bereiden. Reken op anderhalf uur wachten op een goede arroz, dat is geen tegenslag maar een gebruiksaanwijzing. De zonsondergang boven het meer, gezien vanaf een van de embarcaderos, is een van de mooiste momenten van de hele Valenciaanse kust. In het park broeden meer dan 250 vogelsoorten; flamingo’s en purperreigers zijn de bekendste, maar voor liefhebbers is de zeldzame witkopeend de grote trofee.

Langs de boulevard van de Malvarrosa zitten surfscholen en kajakverhuurders. Het water is hier kalm genoeg voor beginners, met af en toe net genoeg golf om iets te doen. Wie landinwaarts trekt, komt in de Huerta de Valencia, een vruchtbaar landbouwgebied waar sinaasappelboomgaarden en moestuinen het beeld bepalen. De horchata, een verfrissend drankje van chufa-knolletjes (een soort aardamandel), komt hier vandaan en wordt traditioneel gedronken bij fartons, langwerpige zoete broodjes om in het glas te dopen.

De Costa de Valencia is een kust waar de drukte van een grote stad binnen een half uur fietsen overgaat in rijstvelden, lagune en stilte. Voor wie cultuur en strand wil combineren zonder in een toeristische monocultuur te belanden, is dit een van de slimste bestemmingen van de Spaanse oostkust.