Vakantiebestemmingen aan de Costa da Morte

De Costa da Morte loopt langs de noordwestkust van Galicië, ruwweg van Malpica in het noorden tot Cabo Fisterra in het zuiden. De naam, Kust van de Dood, komt niet uit een toeristenfolder: door de eeuwen heen zijn hier honderden schepen vergaan op de rotsen, vaak bij plotselinge storm of dichte mist. De Prestige, een olietanker die in 2002 voor de kust uiteenbrak, is het bekendste recente voorbeeld. Voor pelgrims uit de middeleeuwen lag hier het einde van de bekende wereld, en Galiciërs hebben dat besef nooit helemaal losgelaten.

Karakter en landschap

Dit is geen gepolijste kustlijn. Granieten kliffen vallen recht in de branding, daartussen liggen brede zandstranden waar je in september vaak nog maar twee of drie wandelaars tegenkomt. Praia de Carnota is daar het duidelijkste voorbeeld: bijna drie kilometer wit zand, met daarachter een laguneachtige rivierdelta en groene heuvels. Het langste strand van Galicië, en buiten juli en augustus blijft het er stil.

De dorpen langs deze kust leven nog van de zee. In Muxía, Camariñas, Lira en Corcubión liggen vissersboten in de haven, en op de kades hangen netten te drogen. Camariñas staat bekend om het kantklossen, encaixe de bolillos, dat hier al eeuwen van moeder op dochter wordt doorgegeven; in het kleine museum kun je het werk in detail bekijken en zie je hoe lang één stuk duurt. Bij laagwater kun je de percebeiros aan het werk zien. Ze klimmen, vastgebonden aan een touw, naar de gladde rotsen in de branding om percebes te oogsten, eendenmosselen die in Spaanse restaurants tot de duurste schaaldieren behoren. Het werk is zwaar en gevaarlijk; elk seizoen vallen er doden.

Klimaat en beste reistijd

Het klimaat is Atlantisch: mild door het hele jaar, maar veel natter dan de Middellandse kust. Winters schommelen rond 8 tot 12°C en zijn vaak stormachtig, met golven die hoog tegen de kliffen slaan. De zomers blijven aangenaam, meestal tussen 18 en 24°C, een stuk koeler dan Andalusië en daardoor prettig voor wandelaars. Juli en augustus geven de meeste zon, al kan een regenbui altijd langskomen.

April en mei verven het landschap fluorescentgroen en brengen wilde bloemen op de heuvels. September vind ik zelf de beste maand: rustiger op de stranden, het zeewater is op zijn warmst, en de echte herfststormen zijn nog niet begonnen. En een paar regenbuien horen erbij. De wisselende luchten, met zon, mist en wolken door elkaar, geven deze kust juist haar gezicht.

Bezienswaardigheden en activiteiten

Cabo Fisterra trekt veel bezoekers. De vuurtoren staat op een kaap die eeuwenlang werd beschouwd als het westelijkste punt van Europa (geografisch klopt dat niet helemaal; Cabo da Roca in Portugal ligt iets westelijker, maar de status is gebleven). Pelgrims die de Camino de Santiago hebben gelopen, lopen vaak nog drie dagen door naar Fisterra als persoonlijke afsluiting. Sommigen verbranden hier hun wandelkleren bij de vuurtoren, een traditie die de gemeente nu probeert te ontmoedigen. Kom voor zonsondergang, ga vroeg, en neem een windjack mee.

In Muxía staat het Santuario da Virxe da Barca op een rotsige landtong vlak boven de zee. De kerk werd in 2013 zwaar beschadigd door een blikseminslag en is daarna gerestaureerd. Op de rotsen ernaast liggen grote zwerfkeien, en de legende zegt dat dit de versteende boot is waarin de Maagd Maria hier aan land kwam. Of je in dat verhaal stapt of niet, de plek heeft een sfeer die blijft hangen.

Wandelen is de beste manier om deze kust te leren kennen. De Camiño dos Faros is een kustpad van zo’n 200 kilometer dat acht vuurtorens met elkaar verbindt; je kunt ook losse etappes als dagwandeling lopen, bijvoorbeeld het stuk tussen Camariñas en Camelle. De Ría de Corcubión is een rustige inham waar je goed kunt kajakken, en surfers vinden hun golven bij Praia de Nemiña en Praia de Rostro.

De keuken draait om wat er die dag uit zee komt. Pulpo á feira is het bekendste gerecht: gekookte octopus op een houten plank, met grof zout, paprikapoeder en olijfolie, meestal gegeten in een vol restaurant met houten banken. Empanadas met tonijn of sardines vind je in elke bakkerij. En de percebes, die je elders in Spanje per gram betaalt, zijn hier het eerlijkst geprijsd omdat je ze rechtstreeks bij de visser of in een dorpsrestaurant koopt.

Wie hier komt, komt niet voor strandresorts of bruisende boulevards; die zijn er gewoon niet. Voor mij is dat de aantrekkingskracht van de Costa da Morte: lege stranden, gepokte vissersdorpen, een keuken die je niet vergeet, en een kustlijn die je herinnert aan hoe groot de Atlantische Oceaan eigenlijk is.